13:20, zaterdag 30 augustus 2014, Beau Vallon – Een goeie start en kennismaking met het land

Ik zal kort beschrijven wat ik nu zie. Licht dun zand, daarboven hangen takamaka bomen en kokospalmen wiegend in de wind, een reggaezanger die zijn cd’s probeert te verkopen, een grote blauwe zee, grote granieten rotsen, in de verte een eiland in de mist, een driemaster, hoge groene bergen links en rechts van mij met kleine huisjes erop. Wat ik hoor zijn de golven, kletsende toeristen, waterscooters ver in de zee, en de wind die soms een zandstraal meeneemt. Ik lig op het strand van Beau Vallon en het water heeft een aangename temperatuur. Eindelijk had ik tijd om naar het strand te gaan.

Maandag heb ik voor het eerst kennisgemaakt met de Seychelles Farmers Association (SeyFA). Petrina, de financieel administrator, en Danielle, de secretaresse, ontvingen mij hartelijk en brachten mij naar mijn eigen kantoortje, ze gaven me koffie en zetten gelukkig een ventilator neer in het hok. De komende tijd ga ik alle belanghebbende van de SeyFA opzoeken, zoals de boeren, de Seychelles Agricultural Agency (SAA), de Development Bank Seychelles (DBS), de Minister for Natural Resources (natuurlijke hulpbronnen, waaronder landbouw), en vele andere interessante partijen voor de landbouw in Seychellen. De lokale boeren hebben het moeilijk en zoeken manieren om met de ‘liberalisatie’ van de handel en de competitie met grote gesubsidieerde landen om te gaan. De SeyFA is bezig met het opstellen van een platform om de positie van de boeren te versterken. Donderdag ben ik door Serge Benstrong, de voorzitter, voorgesteld aan het bestuur tijdens de bestuursvergadering en moest ik mezelf en de stage introduceren. Ze kwamen met hoopvolle plannen, voor de tijd dat ik er ben.

Een belangrijke plek voor de boeren om hun producten te verkopen is de lokale markt, zoals de Selwyn-Clarke markt, een kleurrijke bazaar midden in de stad die vooral overdekt wordt door gekleurde parasols en zeilen. Danielle leidt me rond en laat de hele markt en de verkopers zien. De kramen liggen vol exotisch fruit, specerijen, groentes, tropische bloemen, grote schelpen, verse vis en ga zo maar door. De marktverkopers staan vaak dromerig achter hun kramen en kijken teleurgesteld als ze zien dat ik alleen kom rondkijken en foto’s maken.

Victoria, de hoofdstad, is een mooie stad om doorheen te lopen. Overal waar je kijkt loopt wel iemand. De karakteristieke gebouwen, de mooie mensen, de bloemen, bomen, planten, de hindoeïstische tempel die als een boeket in het centrum staat, de gouden moskee, de tientallen kerken en de zilveren mini-Big Ben maken Victoria één van de meest kleurrijke stad die ik gezien heb. En alles ziet er netjes uit omdat de hele dag door mensen met bezems van bij elkaar gebonden stengels de straat en plantsoentjes schoonvegen.

Het is een avontuur om met de bus over het eiland te reizen. Vanaf mijn appartement, aardig afgelegen van Victoria, moet ik ongeveer een kwartier bergopwaarts en dan bergafwaarts lopen naar de dichtstbijzijnde bushalte in Sans Souci. Vanaf daar rijdt de bus naar het drukke Victoria busstation en daarna stap ik over op de bus richting het vliegveld, waar de Seychelles Farmers Association (SeyFA) gevestigd is. De blauwe en lawaaierige bussen vol met deuken en krassen scheuren over de smalle wegen met soms een zwarte wolk uit de uitlaat. Als de bus rijdt is het alsof je in een achtbaan zit omdat de chauffeurs zo hard rijden. Rakelings vliegt het verkeer hier langs elkaar en de macho buschauffeurs zijn de baas op de wegen van Mahé. Desondanks is het openbaar vervoer heel efficiënt en goedkoop. Voor 5 roepies kan je de bus uitstappen waar je wilt, al wil je naar de andere kant van het eiland of alleen naar de volgende straat. En je hebt natuurlijk continu een mooi uitzicht. Seychellers zijn nergens bang voor, dat blijkt ook als er pick-ups of kiepwagens langs scheuren vol met mannen en jongens in de achterbak op weg naar hun werk.

Gisteravond hoorde ik ineens een diep toetergeluid en vanaf de veranda zag ik een groot vrachtschip binnenvaren. Die middag ervoor was ik nog bij een deel van de haven geweest om weer rond te kijken en foto’s te maken. Van kleine vissersbootjes tot het massale maritieme schip tot hele grote vissersboten liggen aangemeerd in het havengebied dat ongeveer net zo groot is als Victoria zelf. Naast toerisme is de visserij de belangrijkste bron van inkomsten voor Seychellen. Veel Seychellers werken ook in deze sector en grote visserijbedrijven zijn er gevestigd. De tonijn die hier veel wordt gevangen gaat in de lokale verkoop maar veel gaat ook in de export naar bijvoorbeeld Frankrijk. De enorme hopen met netten die net op duinen lijken langs het havengebied, laten zien hoe veel er te vangen is. De weg naar het grote visserschip is helaas omheind door een hoog hek en streng bewaakt. Alle ontwikkelingen van de lokale visserij, landbouw, maar ook nationaal en internationaal nieuws is goed te volgen via SBC, de lokale zender.

Morgen heb ik nog een dag vrij, wel moet het gas opnieuw worden aangesloten en een nieuwe tank komen, omdat het gas het niet meer doet, dus uitslapen zal het niet worden. Maandag heb ik een afspraak met Serge Benstrong om een programma op te stellen voor de komende weken en daarna ga ik een kijkje nemen bij het Land- en Tuinbouw Trainingscentrum (AHTC). De rest van de week moet nog worden ingepland, maar ik ben al uitgenodigd door een vrouw uit het bestuur op haar boerderij dat gelegen is in een gebied waar een soort boerengemeenschap is en zoals ik eerder zei ik heb nog veel te doen, dus ik zal me niet vervelen. Maar nu nog maar even rond het strand lopen.